In de Gelderlander, editie Rijk van Nijmegen, staat vandaag een artikel over het boek Telpost Millingen. Annemarie Haverkamp is co-auteur van dit boek, dat maandag wordt gepresenteerd. Telpost Millingen gaat over de Telpost, een toren langs de Rijn die vroeger door Rijkswaterstaat werd gebruikt om schepen te tellen. Momenteel is het gebouw in gebruik als […]
Ze laat ons een foto zien: Job op zijn driewielfiets die al een jaar niet uit de schuur is geweest. ‘Ik heb hem even opnieuw afgesteld. Het zadel stond te laag.’ Op de foto draagt Job haar sjaal. Voorop het stuur heeft ze zijn lievelingsknuffels gezet. En jawel, Job lacht. Of hij het fietsen echt […]
Vanaf vandaag draait de Franse kaskraker Intouchables in de Nederlandse bioscopen. Annemarie Haverkamp was gisteravond te gast bij De Wereld Draait Door om toelichting te geven op de komedie. In Frankrijk gingen bijna twintig miljoen mensen naar de bioscoop. De film gaat over een vriendschap tussen de volledig verlamde aristocraat Philippe Pozzo di Borgo en […]
In Frankrijk is het een ongekend succes: de film Intouchables. De hoofdrolspeler is een verlamde man. Deze man bestaat echt. Hij heet Philippe Pozzo di Borgo. Een gesprek over humor, geld, succes en vriendschap. door ANNEMARIE HAVERKAMP (dit interview staat vandaag in nrc.next en NRC) Een keurige man zit in een rolstoel in het park. […]
‘Ik ben als Doppeldouche’, zegt de verlamde man tegenover me. ‘Two in one.’ Hij lacht er bij. Het is geen verbitterde grimas, maar een open lach. De man doelt op de twee levens die hij verzamelde in één bestaan. 42 jaar lang was hij God in Frankrijk. Bijna letterlijk. Als hertogenzoon bewoonde hij verschillende paleizen […]
‘Dit wou je toch?’ vraagt de vader van Job. Hij duwt me de krant onder de neus. Grote koppen over Friso die een ernstige hersenbeschadiging heeft. ‘Nee, dat wou ik niet’, antwoord ik. ‘Jawel. Jij had behoefte aan een gehandicapte prins. Kwijlend in een rolstoel. Dat zei je.’ ‘Nee, dat zei ik niet.’ Pijnlijk moment […]
Als reactie op de column Rug van zaterdag 18 februari, zond een moeder van een volwassen gehandicapte zoon haar eigen versie van dit verhaal in. Lees haar mooie relaas: Hans is zeer ernstig verstandelijk en lichamelijk gehandicapt (spastisch-scoliose-slechtziend etc) Heus we waren niet naïef. Al 8 jaar lang keken we met ingehouden adem naar de […]
Heus, we waren niet naïef. Al acht jaar keken we met ingehouden adem naar de kromme rug van Job. Maar telkens werden we gerustgesteld door een arts. ‘Op de foto zien we dat de krommingsgraad niet is toegenomen.’ Dus was een operatie voorlopig niet aan de orde en leefden we voort. We waren niet naïef. […]
Ik wilde geen gehandicapt kind. Wie wel? Vandaag precies acht jaar geleden kreeg ik toch een gehandicapt kind. Hij was er slecht aan toe. Ik stond aan zijn bedje en hoopte dat de slaap hem voor altijd zou meenemen. Dat zou maar het beste zijn. Deze week zag ik een vader op televisie. Hij wenste […]
‘Job, zeg eens hallo.’ ‘Hawwo.’ ‘Kijk je de mevrouw ook even netjes aan? Job kijkt naar het plafond. ‘Hij is een beetje verlegen. Komt zo wel, hè Job?’ De mevrouw gaat aan tafel zitten. Een glaasje water wil ze wel. ‘Mama’, zegt Job. ‘Even wachten, mama wil even met de mevrouw praten. ‘Mama, mama, mama, […]