Annemarie

AnnemarieAnnemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt ter wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in vier boeken en verschijnt na dertien jaar nog elke week in de krant.

Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen eind 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht.

Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox. Daarnaast schrijft ze als freelance journalist voor onder meer NRC en LINDA.

Fragment uit de column Tijd:
Mijn zoon wordt vandaag 93 jaar. Morgen is hij 94 en volgende week zal hij de 100 gepasseerd zijn. Tot 31 december 2010 was hij nog gewoon zes jaar. Toen leerden we hem dat hij ‘gelukkig nieuwjaar’ moest zeggen als er gezoend werd.

Fragment uit de column Spelletje:
‘Mama, hij likt aan mijn knie.’ Met zijn mouw veegt Robin (zes) het kwijl van mijn zoon af.
‘Job wil ook spelen, daarom doet hij dat,’ verklaart mama.
Nee hoor, denk ik. Job likt aan knieën omdat hij graag aan knieën likt. Hij is ook gek op ijzeren hekjes en schoenen.

Fragment uit de column Zomer:
Job is de stralende teleurstelling.

3 thoughts on “Annemarie

  1. Hallo Annemarie,

    Mijn Job heet Catootje. Een klein blond meisje van bijna 4. Ook zij heeft een zeldzame chromosoomafwijking en de gave mensen in te pakken en blij te maken. Ik frutsel vier keer per jaar het krantje van het Orthopedagogisch kinderdagcentrum waar ze naar toe gaat in elkaar. We hebben daarin ook een rubriekje met tips, en deze keer wilde we jou boeken over Job als tip gebruiken. Is dat in orde? Ik geniet enorm van de hekenbare verhalen uit je collums (ramen, prullenbakken en auto’s zijn overigens ook erg prettig om aan te likken…) en wil daar anderen ook van laten mee genieten.
    Ben je overigens ook aangesloten bij zeldzame-syndromen? Catootje is te bewonderen op een filmpje van plaform VG, waarbij zeldzame-syndromen is aangesloten (www.platformvg.nl ‘als het leven anders is’).

    Groetjes,
    Suus Bossers

  2. Beste Annemarie,

    Zojuist hoorde ik op radio 1 het interview met jou nav je nieuwe boek.
    De ervaringen, dilemma’s en gevoelens die je omschreef troffen mij diep in hun herkenbaarheid. Niet eerder hoorde ik mijn eigen gedachten, gevoelens vragen en dilemma’s zo helder, zo raak omschreven. Jouw stijl van kijken, analyseren, maar ook voelen geeft op zo een respectvolle en eerlijke manier vorm aan de reis die je maakt als je een kind maakt. Vooral wanneer dat vanwege handicaps een heel andere is dan die je had voorgesteld en wilde.
    Dat je vervolgens jouw talenten als journalist inzet om – naast de zorg voor en zorgen om je kind, want die hou je, óók als iemand anders de luiers verschoont – écht op die reis te gaan en te onderzoeken en analyseren wat zich in de wereld van gehandicapten, maar ook verderop, afspeelt, en tenslotte dat met zo’n scherpte en duidelijkheid neer te zetten zonder afstandelijk te worden, dát inspireert mij. En het geeft mij ook rust, te weten dat ik niet de enige ben met deze vragen en dat verdwaalde gevoel. Niet in de laatste plaats ook het verdwaald zijn in dat administratieve regel- en regelingenwoud, met al z’n tegenspraken en die drift naar controleerbaarheid van het blijkbaar ‘ongewenste’
    Ik zou willen dat ik het zo goed zou kunnen verwoorden als jij doet, maar dat is (nog) niet gebeurd. Daarom ben ik zo blij en dankbaar dat jij dat wel hebt gedaan en doet. Ik schrijf nooit berichten aan mensen die ik niet echt ken, maar ik wil je graag complimenteren en bedanken.
    Ik zou je zelfs graag eens willen ontmoeten om meer van je te horen dan dat – korte – interview op de radio. Maar eerst ga ik je boek lezen.

    Hartelijke groet,
    Ammy Kuiper
    moeder van Maria en Nova
    in Amsterdam

    NB. niet belangrijk, wel grappig: We zijn naamgenoten. Ik heet Annemarie, maar door het spraak gebrek (sic) van mijn oudste zus heet ik Ammy (Ammemenie).

  3. Goedemorgen Annemarie,

    Gisterochtend kwam ik op facebook het krantenartikel tegen uit de AD, was diep onder de indruk. Ik schrijf zelf sinds kort een column voor het Voorburgs Dagblad en heb het artikel verwerkt in mijn eigen column , ik krijg nu nog kippenvel van het artikel.
    Wij hebben dit weekend een fantastisch kinderfestijn gehad met heel veel kinderhelden .
    Je moet het artikel maar lezen , ik heb daar iets beloofd wat ik graag wil waarmaken heb je al gevonden wat niet zo moeilijk bleek te zijn even internet op, weet alleen niet of het realiseerbaar is , maar zou het wel fantastisch vinden.
    Mijn artikel vind je via de volgende link.
    http://voorburgsdagblad.nl/column-cock-van-rijn-job-kampioen-in-delen-van-blijdschap/
    website http://www.voorburgsdagblad.nl
    Twee filmpjes vind je op mijn facebook : https://www.facebook.com/cock.vanrijn

    Ik zou het fijn vinden om een reactie te krijgen en zal ook zeker jou artikelen blijven volgen.

    Met vriendelijke groet,
    Cock van Rijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *